Poetika - Portal Poetycki - Poezja, Wiersze, Proza, Piosenki

***

PIOSENKA O CZŁOWIEKU

.
Masz wybór,
możesz kupić to,
co mają inni,
jest ci niezbędne,
by być szczęśliwym.

Masz wybór,
możesz też kupić to,
czego inni będą pragnąć
i staniesz się kimś,
godnym naśladowania.

Masz wybór,
nie musisz się uczyć,
ani myśleć, to działa,
jak środek na trawienie,
nie przerywając snu.

Masz wybór,
jest tyle odcieni zieleni,
a twój będzie wyjątkowy,
bo kupisz go, przelewając pieniądze
z pustego w próżne.

Masz wybór,
płacąc plastikiem
wirtualnych pieniędzy.
Podobno jesteś człowiekiem.
Masz wybór,

***
Teksty powstałe na dzisiejszych warsztatach na temat -Paronomazja
Paronomazja, adnominatio, (gr. paronomasía) — figura retoryczna, leksykalny środek stylistyczny, polegający na zestawieniu podobnie brzmiących słów (często homofonów i homonimów) celem osiągnięcia efektu stylistycznego, np. może morze nie pomoże. Paronomazja wydobywa ukryte lub zatarte związki wyrazowe, stając się źródłem ciekawych pomysłów m.in. w kalamburach i limerykach.

.

*
Hanna Prosnak
.
Paronomazja
.
Stoją w przeciągu pociągi
ciągnie ciąg na wylot
wylatuje z pociągu
mały ciągnik
w dół ciągnie go wietrzysko
wie że trzy przeciągi
wystarczą by z ciągnika
ciężkie zrobić złomowisko
złe jest w przeciągach
hulające wietrzysko
.

Jolanta Barczyńska
.
POCIĄG
.
Nadciąga pociąg
W przeciągu przeciwnego ciągu
Stałego lub zmiennego
Dostosowanego do wyciągu
Do tworzenia bezmyślnego
W dalszym ciągu
.
Jolanta Miśkiewicz
.
słowa i słówka
.
Słowa i słówka…
Po co głowa dla półgłówka?
Po co koniowi koniczyna?
Po co rym gdy rytmu ni ma?

Słowa i słówka…
Na uszycie zera zerówka
Anilana ani lana
i pisanka napisana
.
Jan Iwański
.
Pociąg
.
Mam pociąg do pociągów
Choć nie lubię przeciągów.
Gdy w przeciągu chwili
Z okna się wychylam.
.

ARHEN - Henryk Arabski
.
CIĄG PICIA JEST ZAPIJANIEM ŻYCIA
TO JAK POCIĄG JADĄCY DO NIKĄD
PO ROZKRĘCONYCH, CHWIEJNYCH SZYNACH,
CO PRZECIĄGIEM PĘDU SWEGO… WCIĄGA DZIECI.
CIĄGIEM SZUKAJĄCYCH TRUCIZN ŻYCIA.
ZACIĄGAJĄC DO UPADŁEGO, W BIAŁEGO TRUPA.
.
Agnieszka Battelli
.
Poranek przyniósł pociąg
do jazdy pociągiem,
za pociągnięciem chwili
pociągnęłam rączkę walizki
i przez tory,
przez tabory,
a mój pociąg już był spory,
do tej jazdy tym pociągiem
już myślałam,
że nie zdążę,
bo przez nos,
co wciąż pociągał
i chusteczek ciągle żądał,
to na pociąg ledwie zdążam,
mając pociąg za pociągiem.
.
Anna Banasiak
.
Szufladkowanie
.
uczestnikom warsztatów poetyckich
.
zamykają mnie w szufladach
nie słyszę swoich myśli
.
spojrzenia szufladkują
zaciskają się na szyi pętlą strachu
.
kluczę w samotności
zamykam się na świat
.
sprawy z przeszłości piętrzą się jak rzeczy
nie mogę domknąć szuflady
.
szukam kluczy
w ciemności szufladkuję siebie i innych
.
uciekam od czasu do czasu
w nowe wcielenia
.
zaszufladkowana nigdy nie byłam sobą
jutro pozamykam wszystkie szuflady
.
13.01.2012 Łódź

.

***
Życzenia przesłane przez Lalkę Dudek - Teresę Urbańską
.
Nie pozwalaj ludziom fałszować pieniędzy,
ale i pieniądzom fałszować ludzi.
Zabierz żonom ostatnie słowo
i przypomnij mężom ich pierwsze.
Daruj naszym przyjaciołom więcej prawdy,
a prawdzie więcej przyjaciół.
Polepszaj urzędników,
przedsiębiorców i robotników,
którzy są czynni, ale nie dobroczynni.
Daj rządzącym lepszą polszczyznę,
a Polsce lepszy rząd.
Panie, spraw,
abyśmy wszyscy dostali się do nieba,
Ale nie zaraz!
.
Życzenia Noworoczne z 1883 roku
.
Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku 2012

DOSIEGO ROKU ŻYCZY Agnieszka Battelli

***

Towarzystwo Przyjaciół Niepełnosprawnych w Łodzi
i Parafia p.w. Św. Teresy i Św. Jana Bosko w Łodzi
zapraszają na spektakl zrealizowany przez
TEATR KAMELEON
pt.
.

HISTORIA PEWNEJ STAJENKI
apokryf z XXI w.

.
w kościele p.w. Św. Teresy i Św. Jana Bosko – Rondo SOLIDARNOŚCI
29 grudnia 2011 r. o godz. 19:00
.
Tekst oryginalny i inscenizacja:
Tomasz BIESZCZAD
.
Współpraca reżyserska i organizacja spektaklu:
Agnieszka GORTAT
oraz Zespół
.
Opracowanie muzyczne:
Jacek BABIUCH
.
Po spektaklu koncert zespołu JOSZKO BRODY
( Joszko Broda z ojcem i z dziećmi )
.
WSTĘP WOLNY – Zapraszamy!

***

Worek Świętego Mikołaja

.

Jedzie Mikołaj Święty,

Już swój worek szykuje.

Są w nim jakieś prezenty.

Co też tam się znajduje?

.

Tych podarków ma krocie.

Każdy jakiś dostanie.

Ma dla grzecznych łakocie -

Dla niegrzecznych ma lanie.

.

Ma dla smutnych uśmieszek.

Bogatemu rachunek.

Dla biednego ma mieszek,

Dla głupiego rozumek.

.

Pijakom wstręt do wódki.

Zmęczonym trochę ciszy.

Podłościom żywot krótki.

Polsce wielu Małyszy.

.

Dla grubasów ćwiczenia,

Dla chudzielców sadełko,

Dla naiwnych marzenia,

Dla brudasów mydełko.

.

I o Pani pamięta,

I u Pani zagości.

Wiezie w saniach na Święta

Dary Bożej Miłości.

.
Łódź, grudzień 2011 r. BOGUMIŁ PIJANOWSKI

***
ŻYCZENIA WESOŁYCH ŚWIĄT, WSPANIAŁYCH TEKSTÓW ZARÓWNO PISZĄCYM JAK I ICH CZYTELNIKOM SKŁADA AGNIESZKA BATTELLI:)

***

Moja nadzieja pachnie zielonymi gałązkami
karp przypłynął cały w rodzynkach
może pierogi dziś zdradzą swoje grzybowe tajemnice
pękata waza usiadła między nami
tylko chudziutki opłatek szuka jeszcze dla siebie miejsca

***

Maryja poprawiła aureolę
i anielskie włosy na choince
wszystko musi być idealne tej nocy
nawet płacz dzieciątka

***
Strofy wiary i nadziei

.
Nakładem GS Media ukazał się kolejny tomik poetycki Zdzisława Szczepaniaka zatytułowany „Na progu nadziei…”.
Autor jest znanym łódzkim dziennikarzem, publicystą, przez prawie całe życie zawodowe związanym z „Dziennikiem Łódzkim”. W stanie wojennym był internowany. Dziś na emeryturze - publikuje w periodykach. Jest także pisarzem mającym w dorobku liczne opowiadania, cztery tomy reportaży, scenariusze filmowe etc. Kolejną dziedzinę twórczości stanowi poezja – zarówno adresowana do dzieci, jak i dorosłych, by wspomnieć choćby o wydanych niedawno „Podziemnych ptakach”.
„Na progu nadziei…” składa się z dwóch części, obejmujących po kilkanaście wierszy. Pierwsza, „Przebudzenie”, dotyczy „sytuacji granicznej” związanej z przeczuwaną w ciężkiej chorobie śmiercią (wczoraj powiedziałem rodzinie/ że niedługo wyjeżdżam/ zaczęli krzyczeć/ żebym ich nie zostawiał). Myśl o nieuniknionym końcu doczesnej wędrówki prowokuje do życiowego bilansu, rodzi strach a zarazem nadzieję skierowaną na to, co po tamtej stronie.
W części drugiej – „Panie, nie jestem godzien…” poeta próbuje intymnej rozmowy z Bogiem. Analizuje kształt swojej wiary, dawniej słabej, i własnej myśli, która kiedyś była silna, niezależna i wątpiąca, lecz w momencie, gdy czas zdaje się zamykać, nabiera pokory, przygotowując do przejścia na drugą stronę (chyba pójdę bez lęku przez ten słynny tunel/ ciemność zostanie za mną/ razem z tym czym żyłem).
Strofy Szczepaniaka – zauważyć warto, że w dużej części rymowane, bowiem autor nie waha się stosować konwencji niezbyt dzisiaj „modnej” – mają charakter wypowiedzi na wskroś osobistej, nasyconej emocją. Poprzez to, że dotykają spraw ostatecznych i w gruncie rzeczy dla każdego fundamentalnych, nie tylko poruszają, ale i prowokują do egzystencjalnych rozrachunków.
Wydany starannie tomik wzbogacony został artystycznymi fotogramami autorstwa poety.
.
Janusz Janyst